Toch maar een blog.
Het kost me zoveel tijd om al jullie blogs te volgen en er meestal ook nog een reactie achter te laten, dat ik meestal zelf dan niet meer aan bloggen toekom.
Ook las ik al dat er een nieuwe lay-out was en dat nodigde ook niet uit om even snel een blogje te maken.
Dan komt daar deze week bij het overlijden van
Colette Berends , een bijeenkomst van QuiltPlus EN een quilt die bijna af is, dus nu wordt het toch echt tijd om jullie op de hoogte te houden.
Voor de wedstrijd van
Dutch Modern Quilt Guild dacht ik een mooie foto te hebben gevonden van een witte roos. Dat moest de basis worden voor mijn ontwerp.
Maar omdat ik er nooit zo over nadenk: wat is modern en wat is art, liep ik al snel tegen de lamp. Want ik wist echt niet wat wel en niet kon/mocht. Dus vaak met
Ina en
Nienke gemaild.
Ik kan jullie vertellen: de quilt is af (alleen nog een biesje en wat andere kleine dingetjes) maar hij zal niet meedoen aan de wedstrijd want er zit tule en wol in verwerkt. En voor deze wedstrijd is echt alleen stof toegestaan. En eventueel een knoopje, maar daar houdt het wel mee op. Ik moet eerlijk zeggen dat het voor mij erg moeilijk is om die restricties aan te houden. Maar ik heb mezelf opgelegd: er MOET een quilt voor deze wedstrijd komen, dus voor 1 september zal er ook wel iets gebeuren mag ik hopen.
Goed, dit was een heel verhaal. Nu de quilt.
Deze krijgen jullie nog nergens in het echt te zien, want voor QuiltPlus hebben wij in beginsel al afgesproken dat wij als groep per jaar een quilt maken voor de groep, zodat wij ooit samen kunnen exposeren. Dus jullie moeten het echt met de foto's doen die ik jullie de komende tijd laat zien.
Het gekke van deze quilt is dat ik van links naar rechts ben ga werken omdat ik direct wist wat ik aan de linker kant wilden hebben en nog geen idee had hoe de rest in te vullen.
Wat je hierboven ziet is een witte stof (zie hieronder) waarvan ik ieder rondje afzonderlijk heb uitgeknipt en mbv vlisofix bevestigd op de ondergrond. Het lijkt dan wel net of alles in grotere stukken is geplakt, maar dat is niet zo.
Over deze rondjes zit witte tule en dat heb ik om alle rondjes heen vastgenaaid met een parelmoergaren dat zo ontzettend dun is dat het heel vaak knapte. Maar het geeft wel een mooi effect. En daar weer overheen een lap viltwerk. Dat had ik al eerder gemaakt. Het moest ontzettend los gevilt worden om een zo vaag mogelijk uiterlijk aan het geheel te kunnen geven. Bovendien is het handig om wat randen van de rozen te verbloemen. (hoezo woordspeling?)
Hieronder laat ik jullie zien hoe ik de rozen heb opgebouwd. Ik werk van buiten naar binnen, zodat de rozenblaadjes elkaar mooi kunnen overlappen.
Maar voordat ik zover was had ik het eerst nog geprobeerd op vliseline. Het lijkt wel mooi maar was voor mij niet werkbaar.
Het witte is erg moeilijk goed vast te leggen op de foto. Bovendien is het ook erg moeilijk om alles echt wit te houden als je aan het werken bent.
Op de foto's is het formaat helemaal niet duidelijk, maar het geheel is 140 breek en 105 hoog. Dus best groot. Het wordt ook moeilijker omdat het groter is dan de tafel waarop ik werk.
Volgende week naar OEQC waar we op een camping gaan staan, dus wellicht kom ik daar al iemand tegen die ook naar de tentoonstelling gaat.
En daarna zal ik jullie verder vertellen en laten zien hoe mijn witte wals is gevorderd.
De festiviteiten rondom dit kampioenschap zijn altijd feest. Er wordt een kampeerweekend aan vast geknoopt dus vertrokken wij donderdag al naar Kamperland in Zeeland. In de loop van vrijdag kwamen steeds meer amateurbrouwers op de camping waar we dan vrijdagavond ook al een klein feestje hebben gevierd met op zaterdagavond natuurlijk het hoogtepunt, want er stonden meerdere winnaars op de camping. Een van de andere bierbrouwers had een barbecue georganiseerd dus we hebben ons prima vermaakt.
Het leuke van zo'n kampeerweekend is dat je weer oude bekenden tegenkomt maar ook nieuwe mensen ontmoet. Hieronder zien jullie peter stralend naast z'n fanclub van het eerste uur.
Bij quilten noemen we het quilting is sharing, hoe dat bij de brouwers heet weet ik niet maar het zal wel proost zijn.
Wij waren nog nooit eerder in zeeland geweest dus zijn we gistermiddag nog snel even naar het watersnoodmuseumgeweest. Zo indrukwekkend!
Op de onderste foto zit je in kabbelend water alle namen van de 1835 omgekomen mensen voorbij komen. Dat heeft enorm indruk op mij gemaakt.
Zo tegen half 3 kwamen we terug op de camping en ons verlaten veldje. En dan krijg je echt het remi-gevoel. Bovendien was het koud en nat, dus hebben we alles maar ingepakt en om 6 uur zaten we in de auto om weer naar huis te gaan.
